© Copyright by Erinnerungswerkstatt Norderstedt 2004 - 2017
https://www.ewnor.de / http://erinnerungswerkstatt-norderstedt.de
Ausdruck nur als Leseprobe zum persönlichen Gebrauch, weitergehende Nutzung oder Weitergabe in jeglicher Form nur mit schriftlichem Einverständnis der Urheber!
Diese Seite anzeigen im

De Hökerloden

Mien Grootvadder Gustav Rehders hett 1894 mit sien Fro Emma geborene Timm (Strooten-Timm) een Hökeree in de oole Dörpstroot in Gorstedt opmookt. Un denn harrn se dor noch de Spoorkass und Gemeen- un de Kirchenkass.

Den Loden mit grooten Schufen ünner de Toonbank för Mehl un Zucker, Solt un Grieß, Bookwetenmehl un Gruben un de lütteren Schufen för Arfen un Bohnen, Plummen un Backobst, Makkaroni un Suppennudeln kennt wiß noch männicheen. Sukade geev dat in Stücken ut eenen Bontjehoben un ok de Vanillestang. Op de Toonbank stünn de Woog mit de beiden Woogscholn ut Messing, de jümmers fein blank putzt weern un de Gewichen dorneben fein opreiht. Dormols müß jo noch allns affwogen warrn. Nix weer affpackt, as dat hüüt Mood is. Bontje kreegst in een spitze Tüüt mit blaue Steerns op - weet ji dat noch? För fiev Penn kunnst een ganze Tüüt vull kriegen - aver wer harr den fiev Penn? -

Ünner de Toonbank stünn de Tünn mit Essig un een grooten Putt mit Muster. Wenn Essig-Kühne mit Peer un Wogen keem, üm de Essigtünn uttotuschen un frischen Muster to bringen, denn dröff ik männichmol mitfohrn bit an de Eck, wo de Kutscher ümdreihn kunn. Dat weer wat!!

Öber de Essigtünn weer de Kass. Dat weer een Schuuvlood mit Tasten, de ünnerwärts von de Toonbank anbrööcht weer. Dat weern son Stücker acht bit tein Tasten, so lang as een Messerheft. Twee dorvon müß man hochbörn, sünst güng de Schuuvlood nich op to trecken. Man welk von de Tasten man hochbörn müß, dat wüssen bloß de Lüüd, de achter de Toonbank ehrn Platz harrn.

Denn keem ok noch de Kaffee-Onkel. De brööch nich bloß Kaffee un Tee, nee - ok Billerbogens för de Kinner. Dat weer een Geschicht von de Kaffebohn Darbohne - een von de eersten Comics.

De Reepsläger ut Süllfeld keem mit'n Motorrad ansuusen. De brööch Achter- un Vörreep för den Binnerboom, Sträng un Peer- un Wäschelien'n. De Tüffelmoker keem ut Pinnbarg. He brööch Höltentüffeln mit Ledder bobenop un ganze Leddertüffeln un ok welk mit Plüsch. All hüngen se poorwies an de Deek in Loden. Dor aver hüng ok de mogere un de fette Speck blangen eenanner an Hoken ton Affsnieden proot.

Petroleum kunnst bi mien Grootöllern ok köpen. Een groote Tünn stünn achter de Lodendöör. Dor müß man pumpen bit een Liter hoben in een Glasröhr to sehn weer, denn eerst kunnst dat Petroleum in de Buddel kriegen.

Von Loden güng een Trepp no'n Keller dol. Glieks rechts an de Wand hüng de Peepermöhl. Kreegst jümmers frischmohlten Peeper. Keen harr denn tohuus ok een Peepermöhl?

In'n Keller stünn dat Botterfatt. De Botter wöör mit hölten Bottersteeker affsteeken un formt. De weern ut een ganz besonneret Holt, dor bleev de Botter nich an backen. Denn legen dor ok Keesköpp. Bevör de Tilsitter verköfft warrn kunn, müß he in Woter inweekt warrn un wöör denn mit hatte Bössen affschrubbt. De annern harrn een Wasshuut, de kunn man licht afftrecken.

Von den Loden güng ok de Trepp no'n Böhn rop. Dat Gelänner harr feindreihte Sprossen. Boben op'n Böhn weer dat Loger. Dor stünnen de grooten Säck mit Zucker, Mehl un Solt. In groote Kisten fündts Höhnerfutter, Schroot un Kleie för de Swien. Een Dezimolwoog stünn dorbi ton Affweegen.
Denn weern dor Seeßeln un Sicheln mit'n Streek dorto. Harken, Forken un Plattschüffeln, Bessen un Bössen, Handuuln un Schüffeln, Puttschötteln, Pütt un Pann, Kaffeekann'n, Tassen un Töller, Beker - allns kunnst dor finnen.
Wenn mi een froogt , wat dat noch geev in de Hökeree, denn segg ik jümmers: Allns - von Bohnenkaffee bit no de Mistfork.

Von Loden güngen noch twee Dören aff, een no de Köök un een no de Kass. In de Köök weer Oma Rehders ant Wark. Twüschendöörch kook se wat to Meddag un aff un an back se ok noch för Kunnen.

In de Kass seet Opa Rehders öber de Böker an Schrievdisch vör't Fenster. In disse lütte Stuuv von twölf Quodrotmeter stünnen noch een grootet un een lüttet Geldschapp, een Sofa un een ovalen Disch, twee Stöhl un een Kacheloben. Kannst denken, weer keen Platz mehr för Lüüd, aver dor wöörn Sitzungen affholn von de Kirchen-, de Gemeen- un von de Spoorkass. Mutt wohl bannig eng west sien, wenn son Vörstand tosomen komm'n dee.

Och, dor stünn noch wat, wat dat hüüt - glööv ik - nich mehr gifft: Een Speefatt ut Emallje. Mien Grootvadder kau nämlich Swatten Krusen un dorto bruuk he dat Dings. In de ünnere School keem Woter un de böbere harr een Lock, dat de bruune Spee afflopen kunn. Brrrrr! – Gifft dat eegentlich noch Lüüd, de Swatten kaut? – Ik kenn keen. Köpen kannst welken. Ik heff froogt, aver een Speefatt gifft dat nich mehr. Ik kreeg to Antwoort: De speet dat wohl anner Lüüd vör de Fööt! So geiht dat ok. —

De Hökerloden weer, as wi hüüt seggt, een Tante Emma-Loden. Dor wöör nich bloß inköfft - nee - dor wöör ok mit de Lüüd snackt över allns, denn jeder kenn jeden. Ganz nebenbi hebbt mien Grootöllern acht Deerns groottrocken, de düchdig mit anfoten müssen. Mien Grootmodder, de Emma heet, kunn mit all de Lüüd fein kloorkomm'n. Se weer een fründliche Fro un ehr Dochder, de den Loden noch veele Johrn hatt hett, weer dat ok. Bloß de Tiet änner sik, de Lüüd wullen leever in son Supermarkt inköpen, un dor müß se den Loden dicht moken.

Op Plattdüütsch erschienen in: Lütte Geschichten un Döntjes - Band 1, Heimatspiegel Verlagshaus Meincke GmbH, mit freundlicher Genehmigung.